Back home
Door: henkvinke
Blijf op de hoogte en volg Henk
04 December 2011 | Kenia, Nairobi
Zondag 4 december 2011 naar de kerk en terug naar Nairobi.
Nadat ik uit bed ben gekomen, ga ik eerst de bagage inpakken. Het begint al vroeg warm te worden, dus doe ik de airco maar even aan. Het ontbijt is weer goed en na het afrekenen neem ik de bus naar Victoria. Daar bezoek ik de dienst in de Anglicaanse kerk. De tweede kaars brandt al. De dienst is al om negen uur begonnen en duurt tot elf uur. Het is een uitgebreide dienst met veel gezang. De dienst is voor namelijk in het Engels. Zo kan ik het nog een beetje volgen. Na de dienst kijk ik nog even bij de kathedraal en neem dan de bus naar het vliegveld. Het is rustig op straat, want iedereen stapt in mijn bus. Ik heb geluk, want hij is meteen stampvol en rijdt bijna in één keer naar het vliegveld. Ik check mijn bagage alvast in tot Amsterdam. Zo hoop ik niet door de douane in Nairobi te moeten. Dat scheelt 20 dollar. Als ik na het inchecken zit krijg ik een sms’je van Swiss, dat ze staken. Ik Nairobi kijk ik wel wat ik moet doen. We hebben even vertraging, te weinig om iets te halen. Ik bel Patrick voor de whiskey, maar hij is onbereikbaar. Om 14.35 uur vertrekken we dan toch. Er zit een stevige Keniase naast me. Ze heet Maryanne. Ik heb nog nooit zulk een zwarte Maryanne gezien. Ze snapt niet waarom ik niet getrouwd ben. We wisselen adressen uit. Als ze naar buiten wil kijken legt ze haar borsten op mijn schouder. Ik laat het maar toe. Zo lang ik kan blijven ademhalen, klaag ik niet. Ter afwisseling eet ik kip. Gelukkig houdt zij ook van Tuskers. Ik krijg er zelfs twee. Mooi één voor het wachten. We komen weer boven het continent. We zien de grazige weiden en de wegen van hot naar haar. Ook zijn er kassen, die moeten van een Nederlandse boer zijn. Ik laat Maryanne de foto’s wel zien, die ik maak. Ze hoeft zich niet voor me langs te frummelen. We landen om 17.20 uur, lokaal 16.20 uur. Ik ga bij de desk van de Star Alliance informeren. Ik kan gewoon om 19.00 uur mijn instapkaart halen. Van Peter hoor ik, dat ik beter niet de telefoon kan kopen. Van Peter hoor ik, dat ik geen kaarten hoef te kopen. Ik zit zo een beetje dit dagboek te schrijven onder het genot van een krijsend kind. Is hier geen hofnar, die haar zoet kan houden. Ze vieren in Kenya geen Sint. Kon die krijserd maar zo mee naar Spanje. Misschien ben ik morgen op tijd voor de Sint en het MKSA-formulier. Ik koop whiskey, die hier 40% goedkoper is dan op Kloten. Waarom weet ik dat? Het blijkt dat ik het bij de controle in Zürich weer in mag leveren. Europese vliegvelden erkennen niet de beveiliging van vliegvelden in Afrika. Is het werkelijk zo of arrogantie of protectionisme? Als Patrick me niet belt, ga ik nog op maandag naar van Wees. Ik haal mijn instapkaart en ga eten. Ik zit aan tafel met iemand van Novib. Hij vindt, dat we 50 jaar de tijd moeten nemen voordat Afrika net zo ver is als ons. Zoveel tijd heb ik niet meer. Ik zeg ook, dat al die hulp een bodemloze put is. In sommige landen is wel een lichtpuntje. We hebben het ook over Ahmedinejad. Ik ben bang voor een nieuwe genocide op komst. Zoals ik het al schreef, ik hou het gesprek prettig. Ik ben jaren sponsor geweest van ’Gast aan tafel’. Ik ben ermee gestopt, omdat ze een Hamas organisatie steunen. Net als trouwens Cordaid en het FNV. Maar de zustervakbond staat op springen, dat is niet leuk. Misschien is een Hamas raket verkeerd aangekomen. Die dingen schijnen niet van zulke goede kwaliteit te zijn. Maar toch het is toch vervelend voor mijn zionistische vrienden. Ik hoop dat ze de tijd krijgen om die Ahmedinejad, vriend van Dries, een poepje te laten ruiken. Ik wil hem anders ook wel een poepje laten ruiken. Ik wil elke antisemiet wel een poepje laten ruiken, Dries, Gretta, Marianne Thieme, elke moslim die de staat Israël niet erkent (dat worden heel veel poepjes. Zoveel knoflook, uien en spruiten zijn er niet.) In Iran hebben ze veel sjasliek. Misschien dat die rotkop daar aangespiest kan worden. Zulk een leuk deerntje dood te schieten tijdens een demonstratie in Teheran. Zou ik toch bijna de SP vergeten. Die rode honden lopen graag mee met “Alle Joden aan het gas”. Dat terwijl een joodse familie Unox heeft gesticht. Ik zeg altijd maar, dat op de linker zijde van het politieke spectrum meer Hitlers zitten dan rechts. Wat te denken van Pol Pot, Ho Chi Minh, Mao Zedong, Kim Il Sun, Fidel Castro. Vergeet niet, dat tijdens de zogenaamde lente Socialistische zakkenvullers van hun voetstuk zijn gevallen? Alleen Assad zit nog in Damascus. Och, dan is Israël zo slecht nog. De bevolking beschermen tegen gekken met een bommengordel. Dat gezeik over die muur. Als die muur er niet stond, had ik door een bom om het leven kunnen komen. Dat wil toch niemand? Gaza is vrij, maar onderdrukt zijn mensen. En dat allemaal, omdat je met iemand van de Novib aan tafel hebt gezeten. Voor de rest is het hangen. We vetrekken later, omdat men zich heeft verteld met het aantal passagiers. We vertrekken tegen enen. Na het eten en drinken ga ik slapen.
Nadat ik uit bed ben gekomen, ga ik eerst de bagage inpakken. Het begint al vroeg warm te worden, dus doe ik de airco maar even aan. Het ontbijt is weer goed en na het afrekenen neem ik de bus naar Victoria. Daar bezoek ik de dienst in de Anglicaanse kerk. De tweede kaars brandt al. De dienst is al om negen uur begonnen en duurt tot elf uur. Het is een uitgebreide dienst met veel gezang. De dienst is voor namelijk in het Engels. Zo kan ik het nog een beetje volgen. Na de dienst kijk ik nog even bij de kathedraal en neem dan de bus naar het vliegveld. Het is rustig op straat, want iedereen stapt in mijn bus. Ik heb geluk, want hij is meteen stampvol en rijdt bijna in één keer naar het vliegveld. Ik check mijn bagage alvast in tot Amsterdam. Zo hoop ik niet door de douane in Nairobi te moeten. Dat scheelt 20 dollar. Als ik na het inchecken zit krijg ik een sms’je van Swiss, dat ze staken. Ik Nairobi kijk ik wel wat ik moet doen. We hebben even vertraging, te weinig om iets te halen. Ik bel Patrick voor de whiskey, maar hij is onbereikbaar. Om 14.35 uur vertrekken we dan toch. Er zit een stevige Keniase naast me. Ze heet Maryanne. Ik heb nog nooit zulk een zwarte Maryanne gezien. Ze snapt niet waarom ik niet getrouwd ben. We wisselen adressen uit. Als ze naar buiten wil kijken legt ze haar borsten op mijn schouder. Ik laat het maar toe. Zo lang ik kan blijven ademhalen, klaag ik niet. Ter afwisseling eet ik kip. Gelukkig houdt zij ook van Tuskers. Ik krijg er zelfs twee. Mooi één voor het wachten. We komen weer boven het continent. We zien de grazige weiden en de wegen van hot naar haar. Ook zijn er kassen, die moeten van een Nederlandse boer zijn. Ik laat Maryanne de foto’s wel zien, die ik maak. Ze hoeft zich niet voor me langs te frummelen. We landen om 17.20 uur, lokaal 16.20 uur. Ik ga bij de desk van de Star Alliance informeren. Ik kan gewoon om 19.00 uur mijn instapkaart halen. Van Peter hoor ik, dat ik beter niet de telefoon kan kopen. Van Peter hoor ik, dat ik geen kaarten hoef te kopen. Ik zit zo een beetje dit dagboek te schrijven onder het genot van een krijsend kind. Is hier geen hofnar, die haar zoet kan houden. Ze vieren in Kenya geen Sint. Kon die krijserd maar zo mee naar Spanje. Misschien ben ik morgen op tijd voor de Sint en het MKSA-formulier. Ik koop whiskey, die hier 40% goedkoper is dan op Kloten. Waarom weet ik dat? Het blijkt dat ik het bij de controle in Zürich weer in mag leveren. Europese vliegvelden erkennen niet de beveiliging van vliegvelden in Afrika. Is het werkelijk zo of arrogantie of protectionisme? Als Patrick me niet belt, ga ik nog op maandag naar van Wees. Ik haal mijn instapkaart en ga eten. Ik zit aan tafel met iemand van Novib. Hij vindt, dat we 50 jaar de tijd moeten nemen voordat Afrika net zo ver is als ons. Zoveel tijd heb ik niet meer. Ik zeg ook, dat al die hulp een bodemloze put is. In sommige landen is wel een lichtpuntje. We hebben het ook over Ahmedinejad. Ik ben bang voor een nieuwe genocide op komst. Zoals ik het al schreef, ik hou het gesprek prettig. Ik ben jaren sponsor geweest van ’Gast aan tafel’. Ik ben ermee gestopt, omdat ze een Hamas organisatie steunen. Net als trouwens Cordaid en het FNV. Maar de zustervakbond staat op springen, dat is niet leuk. Misschien is een Hamas raket verkeerd aangekomen. Die dingen schijnen niet van zulke goede kwaliteit te zijn. Maar toch het is toch vervelend voor mijn zionistische vrienden. Ik hoop dat ze de tijd krijgen om die Ahmedinejad, vriend van Dries, een poepje te laten ruiken. Ik wil hem anders ook wel een poepje laten ruiken. Ik wil elke antisemiet wel een poepje laten ruiken, Dries, Gretta, Marianne Thieme, elke moslim die de staat Israël niet erkent (dat worden heel veel poepjes. Zoveel knoflook, uien en spruiten zijn er niet.) In Iran hebben ze veel sjasliek. Misschien dat die rotkop daar aangespiest kan worden. Zulk een leuk deerntje dood te schieten tijdens een demonstratie in Teheran. Zou ik toch bijna de SP vergeten. Die rode honden lopen graag mee met “Alle Joden aan het gas”. Dat terwijl een joodse familie Unox heeft gesticht. Ik zeg altijd maar, dat op de linker zijde van het politieke spectrum meer Hitlers zitten dan rechts. Wat te denken van Pol Pot, Ho Chi Minh, Mao Zedong, Kim Il Sun, Fidel Castro. Vergeet niet, dat tijdens de zogenaamde lente Socialistische zakkenvullers van hun voetstuk zijn gevallen? Alleen Assad zit nog in Damascus. Och, dan is Israël zo slecht nog. De bevolking beschermen tegen gekken met een bommengordel. Dat gezeik over die muur. Als die muur er niet stond, had ik door een bom om het leven kunnen komen. Dat wil toch niemand? Gaza is vrij, maar onderdrukt zijn mensen. En dat allemaal, omdat je met iemand van de Novib aan tafel hebt gezeten. Voor de rest is het hangen. We vetrekken later, omdat men zich heeft verteld met het aantal passagiers. We vertrekken tegen enen. Na het eten en drinken ga ik slapen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
