No more for Pampus
Door: henkvinke
Blijf op de hoogte en volg Henk
26 Oktober 2011 | Mozambique, Maputo
Woensdag 26 oktober 2011 Op Mozambique-eiland Musea en Fort
Het is al erg vroeg licht. Ik zie de zon langs mijn muskietennet zakken. Ik ontbijt met drie Japanse gasten en de Vietnamees Tu komt als laatste uit zijn bed. Eén japanner vertrekt de andere twee gaan het stadje verkennen. Ik neem het er nog van. Ik schrijf nog wat weg. Een belgisch stel arriveert. Met zijn tweeën wordt een tweepersoonskamer een stuk goedkoper. Ik vraag, waar ik mijn jasje kan laten naaien. Dat kan aan de overkant van de straat. Een oud mannetje doet het voor Mtc 20, omgerekend 55 cent. Ik denk, dat hij over een half uur klaar is, maar het duurt wat langer. Ik ga tien minuten later weer, want het middaggebed begint zo. Ik denk niet hij ontheffing heeft gevraagd. Tu komt binnen. Hij heeft de brug op en neer gelopen. De accu van zijn camera is leeg. Hij moet hem laten laden. Ondertussen gaan wij eten. In een restaurantje vlakbij, op de plek in de lP waar bar Flor de Rosa staat. Het is een bord rijst met kip en natuurlijk een drankje. Tu vindt, dat we zoveel bier drinken en daarom zo snel volg zijn met het eten. Ik eet toch weer de hele halve kip weg. Ik snap alleen niet, waarom er zoveel rijst bij is gedaan. Om twee uur zijn we klaar met het eten. Tu haalt de camera op, want de accu zal wel opgeladen zijn. Het is best warm. Gelukkig is er steeds wind van zee. Het is toch uitkijken geblazen met al dat zand. We lopen eerst langs de haven naar het paleis en kapel van São Paulo. De ticketverkoper leidt ons ook rond. Erg efficiënt. Eigenlijk lopen we om de binnenplaats van het voormalige gouverneursgebouw. De kapel is leuk. De preekstoel komt uit Goa en is in stukjes hier in elkaar gezet. Vroeger kwam de pastoor via een trapje buiten de kapel omhoog. De gouverneur en zijn vrouw hadden elk hun balkon. Buiten zien we nog een kanon uit Londen. Er ligt ook een copy van een sloep van Vasco da Gama. Ook hier hebben we met de Portugezen in de clinch gelegen. We bezoeken ook het maritiem museum. Hier staan wat anders, lampjes, kanonnen, scheepsmodellen. Eén is van Vasco da Gama en zien we het sloepje nu in miniatuur. Ook het Chinese porselein mag niet ontbreken. Wat dacht je van de munten? Ze zitten slot en grendel. De gouden sieraden zijn voorzien van een alarm. Ook het museum van de sacrale kunsten bij de kerk van de Misericórdia mogen we doorlopen. We mogen helaas niets fotograferen. Dit mag ook niet, als we in de kerk de band erop willen zetten. Nu lijkt het net of op de foto twee jongens naar ons zwaaien. Dat moet je nu niet denken. Je zult het ook eens waarderen, dat een rijke toerist jouw gerammel heeft vastgelegd. Is hij toch mooi voor over komen vliegen. Als je ergens een streep denkt te hebben, dan laat je dat ook merken. Om elkaar geven ho maar. We verlaten de swingende kerk. Tu gaat terug, want hij heeft het dorp al gezien en ik loop naar het fort van São Sebastião. Het is hier allemaal niet ze ver. Ik laat me niet door gids rondleiden. Je vergeet toch allemaal weer, wat ze vertellen. Ik loop onder –en boven langs. Ik loop er van half vijf tot bijna half zes. De schaduw wordt steeds groter. Beneden zie ik de kapel van Nossa Senhora de Baluarte. Ik denk, dat ik buitenom moet om er te komen. Is het fort het oudste nog staande fort ten zuiden van de Sahara. De kapel is het oudste Europese gebouw op het zuidelijk halfrond. Men gaat de boel al sluiten. Ik word zachtjes gesommeerd om te vertrekken. De restaurateurs zijn nog bezig met het opruimen, ik blijf dus nog even rondlopen. De zon is al onder, als ik vertrek. Men zegt, dat de kapel is te bereiken, door buitenom te lopen. De pier is al verlicht. Ik neem er een cola en vertrek, als het bijna helemaal donker is. Ik internet een uur. Ik zit 1 uur en 5 minuten en men wil me anderhalf uur af laten rekenen. Half zes tot 18.35 is moeilijk af te trekken. De volgende avond zal hetzelfde liedje zijn. Ik zie Tu weer bij hetzelfde restaurant als vanmiddag. Ik neem vis met rijst, maar eigenlijk niet zulk een trek. Het blijkt, dat hier niet de soep van gisteravond vandaan komt. Dat was in het restaurant, dat vanmiddag gesloten was. Ik spreek nog een heer Sultan geheten.
Terug bij casa Luis, de bijnaam voor mijn onderkomen, drinken we nog wat, doen de foto’s en gaan slapen.
Het is al erg vroeg licht. Ik zie de zon langs mijn muskietennet zakken. Ik ontbijt met drie Japanse gasten en de Vietnamees Tu komt als laatste uit zijn bed. Eén japanner vertrekt de andere twee gaan het stadje verkennen. Ik neem het er nog van. Ik schrijf nog wat weg. Een belgisch stel arriveert. Met zijn tweeën wordt een tweepersoonskamer een stuk goedkoper. Ik vraag, waar ik mijn jasje kan laten naaien. Dat kan aan de overkant van de straat. Een oud mannetje doet het voor Mtc 20, omgerekend 55 cent. Ik denk, dat hij over een half uur klaar is, maar het duurt wat langer. Ik ga tien minuten later weer, want het middaggebed begint zo. Ik denk niet hij ontheffing heeft gevraagd. Tu komt binnen. Hij heeft de brug op en neer gelopen. De accu van zijn camera is leeg. Hij moet hem laten laden. Ondertussen gaan wij eten. In een restaurantje vlakbij, op de plek in de lP waar bar Flor de Rosa staat. Het is een bord rijst met kip en natuurlijk een drankje. Tu vindt, dat we zoveel bier drinken en daarom zo snel volg zijn met het eten. Ik eet toch weer de hele halve kip weg. Ik snap alleen niet, waarom er zoveel rijst bij is gedaan. Om twee uur zijn we klaar met het eten. Tu haalt de camera op, want de accu zal wel opgeladen zijn. Het is best warm. Gelukkig is er steeds wind van zee. Het is toch uitkijken geblazen met al dat zand. We lopen eerst langs de haven naar het paleis en kapel van São Paulo. De ticketverkoper leidt ons ook rond. Erg efficiënt. Eigenlijk lopen we om de binnenplaats van het voormalige gouverneursgebouw. De kapel is leuk. De preekstoel komt uit Goa en is in stukjes hier in elkaar gezet. Vroeger kwam de pastoor via een trapje buiten de kapel omhoog. De gouverneur en zijn vrouw hadden elk hun balkon. Buiten zien we nog een kanon uit Londen. Er ligt ook een copy van een sloep van Vasco da Gama. Ook hier hebben we met de Portugezen in de clinch gelegen. We bezoeken ook het maritiem museum. Hier staan wat anders, lampjes, kanonnen, scheepsmodellen. Eén is van Vasco da Gama en zien we het sloepje nu in miniatuur. Ook het Chinese porselein mag niet ontbreken. Wat dacht je van de munten? Ze zitten slot en grendel. De gouden sieraden zijn voorzien van een alarm. Ook het museum van de sacrale kunsten bij de kerk van de Misericórdia mogen we doorlopen. We mogen helaas niets fotograferen. Dit mag ook niet, als we in de kerk de band erop willen zetten. Nu lijkt het net of op de foto twee jongens naar ons zwaaien. Dat moet je nu niet denken. Je zult het ook eens waarderen, dat een rijke toerist jouw gerammel heeft vastgelegd. Is hij toch mooi voor over komen vliegen. Als je ergens een streep denkt te hebben, dan laat je dat ook merken. Om elkaar geven ho maar. We verlaten de swingende kerk. Tu gaat terug, want hij heeft het dorp al gezien en ik loop naar het fort van São Sebastião. Het is hier allemaal niet ze ver. Ik laat me niet door gids rondleiden. Je vergeet toch allemaal weer, wat ze vertellen. Ik loop onder –en boven langs. Ik loop er van half vijf tot bijna half zes. De schaduw wordt steeds groter. Beneden zie ik de kapel van Nossa Senhora de Baluarte. Ik denk, dat ik buitenom moet om er te komen. Is het fort het oudste nog staande fort ten zuiden van de Sahara. De kapel is het oudste Europese gebouw op het zuidelijk halfrond. Men gaat de boel al sluiten. Ik word zachtjes gesommeerd om te vertrekken. De restaurateurs zijn nog bezig met het opruimen, ik blijf dus nog even rondlopen. De zon is al onder, als ik vertrek. Men zegt, dat de kapel is te bereiken, door buitenom te lopen. De pier is al verlicht. Ik neem er een cola en vertrek, als het bijna helemaal donker is. Ik internet een uur. Ik zit 1 uur en 5 minuten en men wil me anderhalf uur af laten rekenen. Half zes tot 18.35 is moeilijk af te trekken. De volgende avond zal hetzelfde liedje zijn. Ik zie Tu weer bij hetzelfde restaurant als vanmiddag. Ik neem vis met rijst, maar eigenlijk niet zulk een trek. Het blijkt, dat hier niet de soep van gisteravond vandaan komt. Dat was in het restaurant, dat vanmiddag gesloten was. Ik spreek nog een heer Sultan geheten.
Terug bij casa Luis, de bijnaam voor mijn onderkomen, drinken we nog wat, doen de foto’s en gaan slapen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
