busje gaat zo
Door: henkvinke
Blijf op de hoogte en volg Henk
03 Oktober 2011 | Angola, Lubango
Maandag 3 oktober 2011 naar Lubango
Dit wordt weer een dag net als al die andere reisdagen.
De dag begint. Hij begint met opstaan en mijn kakje doen. Als ik dat thuis ook deed, dan zou het ziekenhuis heel wat geld overhouden. Mijn lieve collega’s missen me altijd als ik met mijn kakje bezig ben. Het is toch goed om te weten, dat ze me missen, als ik met mijn kakje bezig ben. Maar als ik thuis ook na het opstaan mijn kakje moet doen, dan moet ik wel erg vroeg opstaan en dan is er nog geen post om door te nemen en wat denk dan van al die huisaanhuis folders. Leuk toch? Ontspannen bij een gamma-folder of de laatste aanbiedingen van de Aldi. Ook de NCRV-gids kan ik aanbevelen. Voor het aankruisen van de interessante programma’s van de volgende week heb je wel schrijfgerei nodig. Dan moet je niet in je Armando-kunstwerk zitten graaien. Heb je net Kluivert uit het elftal gezet en dan ga je over zijn bol aaien.
Daarom moeten jullie zo lang op een verslag op mijn weblog wachten. Het is al 12 oktober als ik dit schrijf. Ik wil mijn dagboek combineren met de weblog. Ik kan niet blijven inspireren. Het houdt een keer op.
Op 3 oktober ging ik van Benguela naar Lubango. Ik had nog niet echt veel van Benguela gezien. Na mijn ontbijt liep ik nog even de stad in. Eerst naar de kerk van de Nossa Senhora (ja weer) do Pópulo. Ik vind, die kerkjes allemaal zo klein. Je bent zo uitgekeken. Altaartje, kerkbanken en een plafond. Toch blijft het altijd wel thuiskomen of het nu katholiek is of Gereformeerd. Ja, dat klinkt erg CDA. Houwen zo.
Ik loop nog even naar het seculaire Paláciodas Bolas het gebouw met ballen. Het gebouw is in restauratie. Ik hoop maar dat ze niet teveel aan die ballen lopen te klooien. Het zonnetje schijnt volop, maar ik mot toch echt gaan. Ik houd een bromfietstaxi aan. Hij zal me naar de bus brengen. Ik haal eerst de spullen en dan naar de bus. De bus gaat niet meer. Na 9-en gaat er geen bus meer. Op naar de minibusjes, waar ik gisteren met die klojo naartoe ging (klojo heeft ook 2 ballen). Begint het mannetje over de prijs te zeuren. Ik mot bij betalen. Ken of kun ik niet. We komen niet tot een sociaal akkoord. 100 Kwanza en opzouten, wachten op de volgende broem(2x), die me wel voor mijn prijs naar de bus eh minibus brengt. Ze kennen hier wel ciao, maar nog niet cao. Tijd voor een vakbond. Een oudere man, misschien ook in de 50 met zijn zachte banden, brengt voor een goed tarief naar het depot. Er moet eerst getankt worden. Dan in een gangetje naar het depot. Ach, hij is wel aardig, geen kwaad woord. Hij is erg blij met zijn geld. Ik moet wel zelf naar beneden lopen. En dan en dan, ja je raad het nooit; begint het wachten (vul zelf maar in hoeveel keer). Ik ben de eerste klant. Dat geeft hoop. Ik neem in ieder geval een plekje voorin de bus. Ik wacht van 8.35 tot 10.50 tot we gaan. Al die verkopers, die maar langs komen met water, kip of wat er met de Schepping is gemaakt. Ik haal een cola, na de Schepping, en goed voor mijn cafeïne dosis. De vrouwtjes kunnen geen koffiezetten. Laat staan van Buisman hebben gehoord. Toch lopen er wel lekkere deerns rond, maar het is zo warm. De Sligro heeft de kraampjes van de vrouwtjes bijgevuld. We vertrekken. Dat is nou leuk, De plaats naast mij blijft tot in Lubango leeg. Angola is best leuk en mooi. Ik ben waarschijnlijk één van de weinige Neanderlanders, die van noord naar zuid, met Cabinda, dit Big Brotherland doorkruist. Maar zouden ze me over een paar dagen ook weer in het zuiden eruit laten?
Het landschap is prachtig. Bergachtig, kaal met hier en daar een bromfiets of een truck. Geien zijn bezig om stront te maken een baobab staat met zijn dikke stam vast in de grond met zijn weide wortels.
Op een gegeven moment is de weg weer erg slecht en is het schudden tot we weg van Huambo naar Lubango. Nog even doorpezen en we zijn in Lubango.
Dan begint het gefuck weer. Ik vraag aan een bromfietser naar de Rua de Móngua, wil die eikel me op de bus naar Móngua zetten. Ik word er zo moe van. Weer een paar grijze haren erbij. Ik verlaat, het busstation waar ik naartoe gebracht ben en vraag naar de Rua de Móngua en die is net naast het busstation. Lopen naar een autoverhuur, want hier zijn een paar leuke dingen te bekijken. Ik word naar een andere verwezen. Leuk prijsje, US$ 250 voor een dag, dat maak je niet elke dag mee. Dat wordt een nachtdienstje overnemen. Ik verdien het weer sneller terug da n ik dacht. Ik neem geen 2 nachten in Pensão Yvonne, maar Diocema. Dat scheelt toch bij elkaar US$ 55. Sneller kun het niet verdienen. Een leuk hotel met Walter bij de receptie. De tl-buis doet het niet goed. Er is soms water. Het noodaggregaat wordt aangezet. Ik zorg in ieder geval, dat de emmer vol is voor morgen. Ik eet in het restaurantje, maar moet voor de koffie naar een Portugees. Cristo Rei is verlicht.
Na weer een leuke dag ga ik slapen.
Dit wordt weer een dag net als al die andere reisdagen.
De dag begint. Hij begint met opstaan en mijn kakje doen. Als ik dat thuis ook deed, dan zou het ziekenhuis heel wat geld overhouden. Mijn lieve collega’s missen me altijd als ik met mijn kakje bezig ben. Het is toch goed om te weten, dat ze me missen, als ik met mijn kakje bezig ben. Maar als ik thuis ook na het opstaan mijn kakje moet doen, dan moet ik wel erg vroeg opstaan en dan is er nog geen post om door te nemen en wat denk dan van al die huisaanhuis folders. Leuk toch? Ontspannen bij een gamma-folder of de laatste aanbiedingen van de Aldi. Ook de NCRV-gids kan ik aanbevelen. Voor het aankruisen van de interessante programma’s van de volgende week heb je wel schrijfgerei nodig. Dan moet je niet in je Armando-kunstwerk zitten graaien. Heb je net Kluivert uit het elftal gezet en dan ga je over zijn bol aaien.
Daarom moeten jullie zo lang op een verslag op mijn weblog wachten. Het is al 12 oktober als ik dit schrijf. Ik wil mijn dagboek combineren met de weblog. Ik kan niet blijven inspireren. Het houdt een keer op.
Op 3 oktober ging ik van Benguela naar Lubango. Ik had nog niet echt veel van Benguela gezien. Na mijn ontbijt liep ik nog even de stad in. Eerst naar de kerk van de Nossa Senhora (ja weer) do Pópulo. Ik vind, die kerkjes allemaal zo klein. Je bent zo uitgekeken. Altaartje, kerkbanken en een plafond. Toch blijft het altijd wel thuiskomen of het nu katholiek is of Gereformeerd. Ja, dat klinkt erg CDA. Houwen zo.
Ik loop nog even naar het seculaire Paláciodas Bolas het gebouw met ballen. Het gebouw is in restauratie. Ik hoop maar dat ze niet teveel aan die ballen lopen te klooien. Het zonnetje schijnt volop, maar ik mot toch echt gaan. Ik houd een bromfietstaxi aan. Hij zal me naar de bus brengen. Ik haal eerst de spullen en dan naar de bus. De bus gaat niet meer. Na 9-en gaat er geen bus meer. Op naar de minibusjes, waar ik gisteren met die klojo naartoe ging (klojo heeft ook 2 ballen). Begint het mannetje over de prijs te zeuren. Ik mot bij betalen. Ken of kun ik niet. We komen niet tot een sociaal akkoord. 100 Kwanza en opzouten, wachten op de volgende broem(2x), die me wel voor mijn prijs naar de bus eh minibus brengt. Ze kennen hier wel ciao, maar nog niet cao. Tijd voor een vakbond. Een oudere man, misschien ook in de 50 met zijn zachte banden, brengt voor een goed tarief naar het depot. Er moet eerst getankt worden. Dan in een gangetje naar het depot. Ach, hij is wel aardig, geen kwaad woord. Hij is erg blij met zijn geld. Ik moet wel zelf naar beneden lopen. En dan en dan, ja je raad het nooit; begint het wachten (vul zelf maar in hoeveel keer). Ik ben de eerste klant. Dat geeft hoop. Ik neem in ieder geval een plekje voorin de bus. Ik wacht van 8.35 tot 10.50 tot we gaan. Al die verkopers, die maar langs komen met water, kip of wat er met de Schepping is gemaakt. Ik haal een cola, na de Schepping, en goed voor mijn cafeïne dosis. De vrouwtjes kunnen geen koffiezetten. Laat staan van Buisman hebben gehoord. Toch lopen er wel lekkere deerns rond, maar het is zo warm. De Sligro heeft de kraampjes van de vrouwtjes bijgevuld. We vertrekken. Dat is nou leuk, De plaats naast mij blijft tot in Lubango leeg. Angola is best leuk en mooi. Ik ben waarschijnlijk één van de weinige Neanderlanders, die van noord naar zuid, met Cabinda, dit Big Brotherland doorkruist. Maar zouden ze me over een paar dagen ook weer in het zuiden eruit laten?
Het landschap is prachtig. Bergachtig, kaal met hier en daar een bromfiets of een truck. Geien zijn bezig om stront te maken een baobab staat met zijn dikke stam vast in de grond met zijn weide wortels.
Op een gegeven moment is de weg weer erg slecht en is het schudden tot we weg van Huambo naar Lubango. Nog even doorpezen en we zijn in Lubango.
Dan begint het gefuck weer. Ik vraag aan een bromfietser naar de Rua de Móngua, wil die eikel me op de bus naar Móngua zetten. Ik word er zo moe van. Weer een paar grijze haren erbij. Ik verlaat, het busstation waar ik naartoe gebracht ben en vraag naar de Rua de Móngua en die is net naast het busstation. Lopen naar een autoverhuur, want hier zijn een paar leuke dingen te bekijken. Ik word naar een andere verwezen. Leuk prijsje, US$ 250 voor een dag, dat maak je niet elke dag mee. Dat wordt een nachtdienstje overnemen. Ik verdien het weer sneller terug da n ik dacht. Ik neem geen 2 nachten in Pensão Yvonne, maar Diocema. Dat scheelt toch bij elkaar US$ 55. Sneller kun het niet verdienen. Een leuk hotel met Walter bij de receptie. De tl-buis doet het niet goed. Er is soms water. Het noodaggregaat wordt aangezet. Ik zorg in ieder geval, dat de emmer vol is voor morgen. Ik eet in het restaurantje, maar moet voor de koffie naar een Portugees. Cristo Rei is verlicht.
Na weer een leuke dag ga ik slapen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
