Back to the future
Door: henkvinke
Blijf op de hoogte en volg Henk
10 September 2011 | Kameroen, Buéa
Zaterdag 10 september terug naar Kameroen en door naar Boua.
Ik sta vroeg op en ben op tijd klaar. Het zachte regenen gaat over in stortregenen. Ik moet nog betalen, maar de huismeester, papa Paul is er nog niet. Ik wacht tot 7. 15 uur. Hij had er al moeten zijn. Een vrouw belt hem op. Bij de derde poging neemt hij op en snelt zich hierheen. Ik haal al vast mijn spullen en ruim een half uur later komt hij eraan. Ik reken af en per taxi ga ik naar het vliegveld. Ik ben toch op tijd. We moeten om 9.35 uur vertrekken. Om half negen ben ik op het vliegveld. Eerst gaat een vrouw voor (eigen volk eerst), dan zegt de eerste man, dat mijn visum voor Kameroen. Schoenmaker hou je bij je leest. Inchecken met natuurlijk een raamplaatsje. Luchthavenbelasting betalen en ik weet nooit waarvoor. Ik dit soort apenlanden moet je altijd nog een keer wat betalen, terwijl het op je ticket zit. Bij de deur staat een man in een “portierspakje” of het stempeltje van de tax is gezet. Dan de stempel bij de douane, zo gepiept. Door de scan, niks aan de hand. Maar daar achter staat een mannetje, dat weer helemaal door je spullen en mijn jack heeft zoveel zakken. Hij ziet mijn kleingeld. Ik zeg, dat het handig is voor de Cher taxi. Wil die lelijke goud dief het in zijn zak stoppen. He zwarte Ali baba even terug stoppen in de zak van de witte meneer. Goed zo. Grote jongen. Kan de meneer even eindelijk aan de koffie. Nee, is bij het zwarte ding het hete water op. Nog net op tijd kan ik koffiedrinken en een praatje maken met een paar Indiërs uit Karnataka. Ik wil daar nog een keer naartoe. Daar komt het bier vandaag en elk jaar, in oktober, is in Bangalore het oktoberfeest. In Amersfoort hebben ze dit overgenomen, want het Beierse Oktoberfeest is in september. En als ik zeg, dat de Russische Oktoberrevolutie in november was, op 7 november, dan dwalen we weer af. En dan wordt die verslagen zo lang. Terug weer naar het vliegveld. Zie ginds komt Kenya Airways. Mensen rennen al naar beneden ze zijn bang, dat ze het vliegtuig missen. Nee jo, ben je gek. Voor die taks moeten enkele Afrikaantjes werken. We gaan nog een alles van Oom Henk overeind halen. Want, waar zou nou die bom zitten. Als één van de laatsten staat hij in de bus, want ook een buschauffeur moet Duitse bus besturen voor die paar meter en er is maar één vliegtuig. Wie stapt als eerste uit de bus en als eerste in het vliegtuig? Dit meneertje. Jambo, habari mzuri? En zitten. Even na tienen vertrekken we. Van mijn buurman krijg ik zijn sandwich. Al vroeg een Heineken. Het is voornamelijk bewolkt, dus. Om 11.15 land ik en na de bagage pin ik nog een keer. Met de taxi naar de bus voor Boua. Hij heeft een T-shirt van Milan aan en lijkt op Seedorf. Hij moet er om lachen. Voor de details. Hij heeft de duim en wijsvinger en de andere drie aan elkaar gegroeid. Het duurt eventjes voor we bij de bus naar Boua zijn. Hij moet eerst vol zijn, 19 mensen op elkaar. Dan wordt hij beladen. Dan moet er nog een paar liter benzine in en dan na drie kwartier rijden we, nee scheuren we. In Tiko hoost het. Voor Boua wordt ik uit de bus gegooid en na zoeken, levert de Cher taxi me af, bij de Presbyteriaanse guesthouse. Ik ben hier geweest met het reisbureau van Reformatorische Rover. Och, och hij is de oude waarheid toegedaan. ‘s Zondags Vroom en ’s maandags Dreesmann. Geen kwaad woord over deze broeder, de redder van de reiziger uit de Gereformeerde Gezindte. De reiziger, die wel eens wat anders wil dan Amacitia. Er is altijd nog Beter Uit. Nee geen kwaad woord. Laat ik geen gal spuwen. Het is net weer over met mijn dunne druk. Straks ga ik nog mensen kwetsen en dat wil ik niet. Ik ga internetten, want tijden veranderen. Ik annuleer de reis naar Lourdes. Ik zie, dat Spakenburg heeft gewonnen. Mijn dag kan niet meer stuk. Ze staan bovenaan. Toch nog een blauwe lucht na al die regen. Om half zes ga ik wandelen en zie Duitse gebouwen. Kameroen was vroeger een Duitse kolonie. Het wordt hier veel later donker dan in de C.A.R. Je kunt merken, dat je een stuk naar het westen bent opgeschoven binnen dezelfde tijdzone. Ik ben op het westelijkste puntje van de reis. Maar toch voor het laatste stukje naar een restaurant neem ik een stukje de taxi. Een lekker visje, met weer patat en de laatste tomatenketchup. Nog een kopje dunne Nescafé en dan terug naar de guesthouse. Weer internetten door mails te beantwoorden. Om half twaalf ga ik naar kamer 4.
Het 10 september, maar als ik dit schrijf, dan is het al 17( september.
Ik kan nit altijd een verslag maken.
In de CAR kon ik met wifi spelen. Gewoon vanuit je notebook de verslagen over zetten.
Nu zit ik achter een traag ding met een frans toetsenbord en ingesteld op het afgaanse alfabeth.
Ik heb é uur ingekocht en heb eerst 3 kwartier mailtejs weggewerkt.
Misschien kom nog een keer in de beschaving.
Nu dan de zaterdag.
Ik wilde mijn nachten bij FATEB afrekenen, maar de huismeester lag nog op zijn nest.
Gelukkig was hij door iemand opgebeld. Op tijd op het vliegveld.
Wordt door een aap met een gouden ring verteld, dat mijn visum verlopen. is niet zo.
Luchthavenbelasting betalen, om negertjes uit de slaap te houden.
Controle of je hebt betaald. Beambten bij het scan apparaat. Alles wordt nog een keer nagekeken. Wil de werkverschafte mijn kleingeld in zak stoppen, omdat ik zeg dat het voor de taxi is. Zeg het is hier apenheul. Ik ga alweer te ver merk ik. Wil ik nog met een kopje koffie de economie steunen, is het water op. Voordat ik de bus naar het vliegtuig in stap wordt weer alles nagekeken. Ja die 10 duizend cfa zal en moet eruit.
Ik ben het eerste in het vliegtuig. Heb een raamplaatsje om de wolken te bekijken. De man naast me hoeft geen sanwich, heb ik er 2.
Terug in Kameroen ga ik met de taxi naar een busstation; Ik ga nl naar Buea, waar ik in 1998 met het reisbureau van de reformatorische rover ben geweest. Ach laat ik er geen woorden aan vuil maken? Want hij spreek de tale Kanaans. Hij is de oude waarheid toegedaan en is een redding voor mensen, die niet altijd met Amencitia meewillen. Er is altijd nog Beter Uit.
Ik kom in de guesthouse van de presbitirianen. Ook hier sliep ik met de rover. In de stad deed ik mijn happies en de 33: Omdat het s avonds laat gevaarlijk is en ik voor de zondag thuis wilde zijn bleef ik bij geloofsgenoten.
Ik zag op internet, dat Spakenburg weer bovenaan staat: Blauw is onze glorie.
Laat ik hiermee afsluiten met drie maal een hoera.
De spellingcontrole is bij de Afganan teveel, dus vergeef mijn tiepfauten.
Henk
Ik sta vroeg op en ben op tijd klaar. Het zachte regenen gaat over in stortregenen. Ik moet nog betalen, maar de huismeester, papa Paul is er nog niet. Ik wacht tot 7. 15 uur. Hij had er al moeten zijn. Een vrouw belt hem op. Bij de derde poging neemt hij op en snelt zich hierheen. Ik haal al vast mijn spullen en ruim een half uur later komt hij eraan. Ik reken af en per taxi ga ik naar het vliegveld. Ik ben toch op tijd. We moeten om 9.35 uur vertrekken. Om half negen ben ik op het vliegveld. Eerst gaat een vrouw voor (eigen volk eerst), dan zegt de eerste man, dat mijn visum voor Kameroen. Schoenmaker hou je bij je leest. Inchecken met natuurlijk een raamplaatsje. Luchthavenbelasting betalen en ik weet nooit waarvoor. Ik dit soort apenlanden moet je altijd nog een keer wat betalen, terwijl het op je ticket zit. Bij de deur staat een man in een “portierspakje” of het stempeltje van de tax is gezet. Dan de stempel bij de douane, zo gepiept. Door de scan, niks aan de hand. Maar daar achter staat een mannetje, dat weer helemaal door je spullen en mijn jack heeft zoveel zakken. Hij ziet mijn kleingeld. Ik zeg, dat het handig is voor de Cher taxi. Wil die lelijke goud dief het in zijn zak stoppen. He zwarte Ali baba even terug stoppen in de zak van de witte meneer. Goed zo. Grote jongen. Kan de meneer even eindelijk aan de koffie. Nee, is bij het zwarte ding het hete water op. Nog net op tijd kan ik koffiedrinken en een praatje maken met een paar Indiërs uit Karnataka. Ik wil daar nog een keer naartoe. Daar komt het bier vandaag en elk jaar, in oktober, is in Bangalore het oktoberfeest. In Amersfoort hebben ze dit overgenomen, want het Beierse Oktoberfeest is in september. En als ik zeg, dat de Russische Oktoberrevolutie in november was, op 7 november, dan dwalen we weer af. En dan wordt die verslagen zo lang. Terug weer naar het vliegveld. Zie ginds komt Kenya Airways. Mensen rennen al naar beneden ze zijn bang, dat ze het vliegtuig missen. Nee jo, ben je gek. Voor die taks moeten enkele Afrikaantjes werken. We gaan nog een alles van Oom Henk overeind halen. Want, waar zou nou die bom zitten. Als één van de laatsten staat hij in de bus, want ook een buschauffeur moet Duitse bus besturen voor die paar meter en er is maar één vliegtuig. Wie stapt als eerste uit de bus en als eerste in het vliegtuig? Dit meneertje. Jambo, habari mzuri? En zitten. Even na tienen vertrekken we. Van mijn buurman krijg ik zijn sandwich. Al vroeg een Heineken. Het is voornamelijk bewolkt, dus. Om 11.15 land ik en na de bagage pin ik nog een keer. Met de taxi naar de bus voor Boua. Hij heeft een T-shirt van Milan aan en lijkt op Seedorf. Hij moet er om lachen. Voor de details. Hij heeft de duim en wijsvinger en de andere drie aan elkaar gegroeid. Het duurt eventjes voor we bij de bus naar Boua zijn. Hij moet eerst vol zijn, 19 mensen op elkaar. Dan wordt hij beladen. Dan moet er nog een paar liter benzine in en dan na drie kwartier rijden we, nee scheuren we. In Tiko hoost het. Voor Boua wordt ik uit de bus gegooid en na zoeken, levert de Cher taxi me af, bij de Presbyteriaanse guesthouse. Ik ben hier geweest met het reisbureau van Reformatorische Rover. Och, och hij is de oude waarheid toegedaan. ‘s Zondags Vroom en ’s maandags Dreesmann. Geen kwaad woord over deze broeder, de redder van de reiziger uit de Gereformeerde Gezindte. De reiziger, die wel eens wat anders wil dan Amacitia. Er is altijd nog Beter Uit. Nee geen kwaad woord. Laat ik geen gal spuwen. Het is net weer over met mijn dunne druk. Straks ga ik nog mensen kwetsen en dat wil ik niet. Ik ga internetten, want tijden veranderen. Ik annuleer de reis naar Lourdes. Ik zie, dat Spakenburg heeft gewonnen. Mijn dag kan niet meer stuk. Ze staan bovenaan. Toch nog een blauwe lucht na al die regen. Om half zes ga ik wandelen en zie Duitse gebouwen. Kameroen was vroeger een Duitse kolonie. Het wordt hier veel later donker dan in de C.A.R. Je kunt merken, dat je een stuk naar het westen bent opgeschoven binnen dezelfde tijdzone. Ik ben op het westelijkste puntje van de reis. Maar toch voor het laatste stukje naar een restaurant neem ik een stukje de taxi. Een lekker visje, met weer patat en de laatste tomatenketchup. Nog een kopje dunne Nescafé en dan terug naar de guesthouse. Weer internetten door mails te beantwoorden. Om half twaalf ga ik naar kamer 4.
Het 10 september, maar als ik dit schrijf, dan is het al 17( september.
Ik kan nit altijd een verslag maken.
In de CAR kon ik met wifi spelen. Gewoon vanuit je notebook de verslagen over zetten.
Nu zit ik achter een traag ding met een frans toetsenbord en ingesteld op het afgaanse alfabeth.
Ik heb é uur ingekocht en heb eerst 3 kwartier mailtejs weggewerkt.
Misschien kom nog een keer in de beschaving.
Nu dan de zaterdag.
Ik wilde mijn nachten bij FATEB afrekenen, maar de huismeester lag nog op zijn nest.
Gelukkig was hij door iemand opgebeld. Op tijd op het vliegveld.
Wordt door een aap met een gouden ring verteld, dat mijn visum verlopen. is niet zo.
Luchthavenbelasting betalen, om negertjes uit de slaap te houden.
Controle of je hebt betaald. Beambten bij het scan apparaat. Alles wordt nog een keer nagekeken. Wil de werkverschafte mijn kleingeld in zak stoppen, omdat ik zeg dat het voor de taxi is. Zeg het is hier apenheul. Ik ga alweer te ver merk ik. Wil ik nog met een kopje koffie de economie steunen, is het water op. Voordat ik de bus naar het vliegtuig in stap wordt weer alles nagekeken. Ja die 10 duizend cfa zal en moet eruit.
Ik ben het eerste in het vliegtuig. Heb een raamplaatsje om de wolken te bekijken. De man naast me hoeft geen sanwich, heb ik er 2.
Terug in Kameroen ga ik met de taxi naar een busstation; Ik ga nl naar Buea, waar ik in 1998 met het reisbureau van de reformatorische rover ben geweest. Ach laat ik er geen woorden aan vuil maken? Want hij spreek de tale Kanaans. Hij is de oude waarheid toegedaan en is een redding voor mensen, die niet altijd met Amencitia meewillen. Er is altijd nog Beter Uit.
Ik kom in de guesthouse van de presbitirianen. Ook hier sliep ik met de rover. In de stad deed ik mijn happies en de 33: Omdat het s avonds laat gevaarlijk is en ik voor de zondag thuis wilde zijn bleef ik bij geloofsgenoten.
Ik zag op internet, dat Spakenburg weer bovenaan staat: Blauw is onze glorie.
Laat ik hiermee afsluiten met drie maal een hoera.
De spellingcontrole is bij de Afganan teveel, dus vergeef mijn tiepfauten.
Henk
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
