Krungtep

Dinsdag 28 maart 2017 Krungtep
Je denkt zeker Krungtep, waar heeft die vink het over.
Ik vertrek uit Wenen en had een dreigend vocht te kort. Aan mijn testosteron kan het niet liggen dacht ik nog. Ik loop wel de rokjes dag mis met de eerste zomerse dag.
Ik drukken op de bel, als we om halftwaalf vertrokken zijn. Ik krijg een hamburger met groente en aardappels. Bier en koffie om mijn vocht weer op peil te brengen. Na Bijbel lezen en een concert van The Who ga ik gestrekt, want naast mij zit niemand. Bij The Who moet ik denken aan één van mijn eerste singletjes “See me, Feel Me”. Nooit wetende, dat ik later de zorg in zou gaan. Door het liggen slaap ik toch zes uur. Als ik wakker word, zijn we de Himalaya gepasseerd. Ik haal een bekerwater en daarna is nog een snack als ontbijt met koffie. Meer en meer komt civilisatie. Ik land om 14.15. Ik ga eerst maar eens achter mijn boardingpass aan. Want de eierstokken op Schiphol hebben me twee de boardingpass van Wenen Bangkok gegeven en niet Bangkok Perth. Na een sabbatsreis kom ik bij een balie en moet ik morgenochtend terugkomen. Dan maar het vliegveld af. Ik pin te veel, maar kan ik aan mijn vochtbalans werken. Duizend bath pakt de ticket automaat niet. Dan maar bij de kassa. Ik reis samen met een Argentijns stel. Zij zijn net met een reis van drie maanden begonnen door Zuidoost-Azië. Wat een vooruitgang een trein tot bijna in de stad. Daar nemen we een taxi. Eerst wordt 200 tot 300 bath geboden. Dan is er een op de meter voor 95. Ik complimenteer de Argentijn. Op Kou San loop ik wat rond. Mijn hostel van 27 jaargeleden is weg. Het is zo warm, dat ik ergens ga zitten tot het donker wordt. Mobiel opladen en wat pintjes. Het is druk op straat. Allemaal backpackers. Tattoo, kleren laten maken, enz. Akha vrouwen proberen prullaria te slijten. Ik ga eten in een Israëlisch restaurant. Veel Israëliërs gaan maanden van Eretz na hun dienstplicht. Je komt ze overal tegen. Ik zeg niet waar, want Arabisch imperialistisch gespuis zal mijn verslag eens lezen. Het zijn echte reizigers. Ik heb altijd gedacht, wat me aan hen bindt. Ze hebben ook het wereldrecord; in 40 jaar van Egypte naar Kanaän. Dat kan tegenwoordig in een dag, maar dan moet je wel vroeg uit de veren van Jeruzalem of Tel Aviv naar Eilat. Ik laat me het goed smaken, om vervolgens een afzakkertje te nemen, voordat ik weer terug ga naar het vliegveld. Ik spreek nog een Walloons meisje, die door Zuidoost heeft gereisd.
Om halfelf ga ik weer terug naar het vliegveld. Na een aantal oplichters kom ik in een taxi, waartegen de politie zegt, dat hij de meter moet gebruiken. Na 100 meter begint hij toch weer de prijs. Ik stap uit en krijg dan een volgende op de meter. Hij brengt me naar het verkeerde station. Weer de naam van het station en ik beland bijna in Laos. De meter loopt op naar 200 bath. Na drie kwartier zonder file bereik ik dan het juiste station. Gelukkig pak ik de op één na laatste trein naar het vliegveld. Daar wordt het hangen en liggen tot om vijf uur de balie open gaat voor het inchecken.