kodachrome

Maandag 25 juni 2012 naar het zuiden
Na het ontbijten vraag ik in de nautilus over activiteiten in het zuiden. Een taxi brengt me naar utwa en om half elf ga ik met ene Salek lopen. Het is eerst een heel stuk voor we bij het begin van de track zijn. Hij heeft last van zijn maag en moet even de struiken in. Maar goed, dat ik hem al een hand heb gegeven. Het is geen mooi weer. Het is bewolkt. Het is een leuke wandeling. Licht glooiend met vijf keer de rivier oversteken. Ik hoef slecht één keer mijn schoenen uit te doen. Allerlei namen van bomen worden uitgelegd. Na anderhalf uur zijn we bij de Menka ruïnes. Er staan een paar muurtjes van een meter. Daar heb ik anderhalf uur voor gelopen. Het begint ook nog te regenen. Ik wil ook graag na de wandeling naar de Sipyen Watervallen. Eerst was daar geen tijd voor nu wel, want om vier pas is de kanotocht. We bezoeken de tent, waar archeologen onderzoek deden. Zo kunnen we schuilen en kan ik nog een mandarijn opeten, die hij geplukt heeft. We lopen terug. Het begint weer te regenen. Ik bedek mijn camera en als we weer op de weg zijn, doe ik hem in mijn rugzakje. Als ik weer een foto wil maken, blijkt de camera stuk te zijn. Er zit vocht acht het displaytje. Om kwart voor twee zijn we terug. Tijd zat voor de waterval. Nu gaat die jongen raar doen. We gaan hangen. De groep voor de kanotocht zou al onderweg zijn. Misschien de waterval na het varen. Moeilijk. Hij wil dat ik de 25 dollar betaal. Zijn vader doet het varen, maar er is geen andere prijs te regelen. Ik betaal en ineens gaan we dan naar zijn vader bij de boot. De tocht is gewoon om vier uur en niet eerder. Waarom laat hij me zo hangen. Het blijkt, dat de waterval op grond van een andere familie staat en hij mag me er niet naar oe brengen. Hij doet niet de moeite, dat ik er niet naar toe kan. Ik word pissig en ga toch naar de waterval. Het is al 14.50 uur. Na een heel eind lopen krijg ik een lift van enen Ringo. Ik loop vanaf de weg even naar de watervallen. Ze zijn bijna identiek met de waterval van gisteren. Er is geen tijd om te gaan badderen. Ik word de jongen terug gebracht. Ik ben helaas te laat de kano is al weg. Ik vraag een jongen of hij met mij het water op wil naar de Inya Walunga. Zijn ouders zijn er niet. Ik kom bij de buren terecht Ondertussen stortregent het Wie bellen ze? Die jongen van vanmorgen. Ik krijg soep en lokaal brood. Ik stap in de kano. We gaan de andere kant op, want dat zou de groep ook zijn. Het is wel een mooie tocht ik fotografeer met mijn onderwatercamera, want die heb ik toevallig bij me. Het weer is weer opgeklaard. We gaan niet langs het wrak in open zee, waar hij het vanmorgen overhad. De buurman van de jongen zal me terugbrengen, want hij heeft een vergadering op het eiland. De gids gaat mee om de plek van het wrak aan te wijzen. Ik ben bang, dat ik een tweede Wadi Rum geval heb. We rijden terug. Ik snap niet waarom die jongen met ons mee moet rijden. “Hij wil me beschermen”, beweert hij. Ik laad me bij Nautilus afzetten. De jongen zegt, dat ik moet betalen. Ik spring bijna uit mijn vel. Dat scrotum ziet alleen maar dollars. De chauffeur geeft geen kik. Salek loopt mee het hotel in. Ik vraag aan eigenaar of hij hem eruit wil zetten. De Australische eigenaar van het hotel is maatjes met de jongen. Hij heeft waarschijnlijk veel macht, omdat zijn familie de Menko ruïnes beheert. Ik loop naar de Nieuw-Zeelandse Peter en ga met hem eten. Hij laat mijn camera drogen. Dat helpt echter niet. Als het buiten stortregent ga ik terug. Gelukkig krijg ik na een tijdje wachten een lift. Ik zet de foto’s over en kijk nog wat na het nieuws. Poetin is op staatsbezoek in Israël. Er wonen op zo veel Russisch sprekenden in het land tussen Jordaan en Middellandse Zee. Om een uur of tien ga ik slapen, na eerst de koelkast leeg gedronken te hebben.