Tsjuukie tjsuukie bom bom

Donderdag 20 juni 2012 rondrijden op Chuuk

Ik ga eerst ontbijten. De Canadees, Ted Hill, heft vandaag geen tijd. Hij heeft straks overleg. Ik eet weer twee gebakken eieren weg.
Bij de receptie vraag ik, hoe ik me kan verplaatsen. Ik kan gewoon een auto per uur huren, acht dollar. Ik rommel nog wat op de kamer en neem de auto. Ik heb namelijk wireless internet en kan zo de mensheid in de Lage landen volgen. Hij komt uit Japan. Het stuur zit dus rechts en ik moet ook rechts rijden. Eerst post ik twee ansichtkaarten. Langs het ziekenhuis, kom ik bij de plek van de Nefo Cave. Een man zegt wel, dat ik 5 dollar aan een vrouw moet geven. Ze loopt met me mee, want als je grot rechts weer uitloopt staat daar een Japans kanon. Het gezin moet daar altijd langs. Ik heb een mooi uitzicht op de stad, Nepukos. Ik zie het vliegveld en mijn hotel. Na wat fotograferen ga ik weer. Ik geef de vrouw 2 dollar, want 5 is teveel. Ik volg de wijze raad van het hotel op en rij om de berg bij het vliegveld heen. Wat is de weg slecht. Het lijkt wel Zaïre 20 jaar geleden. Het enige teken van infrastructuur is het afsnijden van een inham door een dijk met afwatering. Soms is de weg één groot gat, waar water instaat. Sneller dan 25 km/u kun je niet rijden. Ik bezoek de Tunnuk Katholieke kerk. Een eenvoudige kerk met afbeeldingen van de apostelen. Petrus heeft een rots onder zijn voet. Men is de vloer aan het schoonmaken. De Spanjaarden waren hier de eerste kolonisten. Zij brachten het Katholieke geloof. Een paar meisjes en vrouwen willen op de foto en één van hen fotografeert mij met mijn camera. Dan rij ik naar de Wichon watervallen. Een paar jongens lopen met me mee. Een hond wordt door zijn baas tegen de grond gewerkt en daar is het watervalletje. Een jongen gaat er eerst in en dan ik. Ik doe wel voorzichtig met mijn geheime zakken. Ik heb veel zaken in het hotel achtergelaten. We lopen terug. Ik ben ook gauw uitgekeken op het valletje van nog geen twee meter. In de auto geef ik één van de jongens 2 dollar. Je moet ze niet verwennen. Na een half uur ben ik al weer weg. Om 13.50 na nog geen half uur schudden ben ik bij de Xavier High School. Het is een oud Japans communicatiecentrum. De muren zijn dik. Na de oorlog hebben de Jezuïeten het overgenomen. Een vrijwillige leraar, Bob uit San Francisco, leidt me rond. Ik zie zware deuren. Bij het grasveld en vanaf het dak zie ik in de verte de vuurtoren. Hij lijkt me te ver en besluit om hem niet te beklimmen. Van Bob krijg ik koffie en water. Ik loop nog wat rond en geniet van het uitzicht. Leerlingen gaan in Amerikaanse schoolbussen weer naar huis. Ze komen ook uit de Marshalleilanden en Belau. Ik rij een stukje naar beneden en besluit om toch met twee jongens, Epo en Korea, toch naar de vuurtoren te gaan. Binnen het uur ben ik naar boven en beneden. Wat koffie en water niet kunnen doen. Bob had gezegd, dat je met de jaren wijzer wordt. Ik voelde me na de koffie weer jonger. Het valt dus mee. Zonder gids zou je er niet komen. Ze vertellen, dat wanneer je vanaf de andere kant hier naartoe klimt je moet betalen. Dat had ik al in het reisboek heb gelezen. Ze bereiden nog een kokosnoot voor me. In het wegrijden geef ik weer 2 dollar, 1 elk. Ze vinden het weinig. Ik ben gul en geef er nog 1. Ik rij nog naar een paar dingen, die beneden moeten staan en vind ze niet. De weg wordt slechter en ik kom door allerlei dorpjes. Het is allemaal matig met autowrakken. Ik rijd terug door de plassen en gaten. In het hotel haal ik de onderwatercamera om batterijen te halen. Ik tank bijna een gallon. Ik rij naar de Blue Lagoon. Hier moet nog een strip zijn voor Japanse vliegtuigen, maar hij is helemaal overwoekerd. Ik kijk nog even bij het hotel en zei zeggen ook, dat dat de plek is. Batterijen zijn niet te koop. Ik zie de zonsondergang en rij dan terug. Bij het eten spreek ik Ted en hij kijkt alvast voor mij naar vluchten naar Papoea nieuw Guinea en daar in de buurt. Ik schrijf op de kamer nog wat, maar ben ik zat van het eten. Tussendoor rust ik even. Om elf uur ga ik slapen.