want in het bos daar zijn de jagers

Donderdag 14 juni 2012 Het bos in en op naar Mogmog

Omdat de reiswekker niet repeteert, val ik om half zeven weer in slaap. Een uur later word ik weer wakker. Als mijn lichaamsfuncties opgang komen, ga ik naar buiten. Max komt net teug. Ik kan met een boot naar Fatharai en daar blijven tot na de ceremonie. Tijdens mijn ontbijt landt het vliegtuig. De dames van de resort zijn druk bezig. Als ik nog aan de koffie zit komen een stel Amerikanen van Hawaii. Het zijn vrienden van Max van Ohahu en Big Island. Zijn oudste dochter komt ook nog. Cindy, zijn echtgenote, de tweede dochter komen niet. Nu komt het bier op tafel. Ik kan ook met hen morgen voor een picknick gaan op een ander eiland, maar de chief van Mogmog moet nog naar zijn eiland en ik kan mee, als ik wil. De oom van Max, Hillary, moet nog wel met de tweede vlucht komen. De Amerikanen gaan op schelpenjacht. Ik ga ook langs het strand lopen. Een ibis sprokkelt langs het drooggevallen land. De nieuwelingen lopen alweer terug en ik ga het bos in. Ik zie heel veel bomen. Een vogel laat van zich horen. Hagedissen ritselen tussen de droge bladeren een libel en vlinder spelen verstoppertje. Een sprinkhaan houdt zich stil en springt niet. Ik loop niet al te lang, want het vliegtuig kan komen. Via de landingsstrip loop ik weer door het dorp. En kom zo terug bij de lodge. Er staat een lunch klaar. Max zegt, dat het ook voor mij is. Een San Miguel van de Filippijnen spoelt het weg. Ik blijf Amerikanen apart volk vinden. De meesten hebben vergroeide sleutelbeenderen. Ik ga rusten. Ik pak eerst de spullen in. Als ik het vliegtuig hoor, komt Max naar mijn kamer en zegt dat ik de spullen vast in moet pakken. Ik kan rustig nog even rusten. Een half uur later komt hij terug met de chief. We worden naar de helling gebracht. Twee jongens halen de boot. Eén heeft is JV. We worden ingeladen. En varen eerst met de eigenaar naar Asor. Daar heeft Hillary een social talk met de lokale chief. Hillary is de chief van Outer Islands en een broer van Mogmog. Hij heeft problemen met zijn hart en is diabeet. Enkele wondjes van het uitstappen willen daardoor slecht stelpen. Na een break van een half uur vertrekken we weer. Ik word nat van het spattende water. Net voor de kust trekken de hun T-shirt uit. De vrouwen gaan hier ook zo gekleed. Eerst worden spullen uitgeladen en doe ik weer mijn schoenen aan. Hillary verwelkomt een kleindochter. Ik word naar Ignatius gebracht. Ik verblijf bij zijn gezin. Zijn verkoopt broodjes en gaat die nu bakken. Ik krijg vis vanavond. Na een flinke bui, ga ik eens kijken, waar de boot is gebleven, die ze 2,5 geleden aan het bouwen waren. Het bootje vertrekt weer en ik spreek Santiago en zijn dochter. Hillary heeft inmiddels pleisters op zijn wonden. Als ik een foto van hem en de kinderen wil maken, dan moet een vrouw giechelen en wil een T-shirt. Ik loop terug en neem een bucket shower. Je ziet wel, dat ik al aardig wat Engelse woorden gebruik en dat zonder tolk. Ik mag na een korte wandeling als eerste eten. De rest moet wachten. Om half negen ga ik op mijn kamer. Om half tien ga ik slapen en hoop niet opgevreten te worden door de muggen.